Hij woont in een piepklein huisje in het centrum van de stad, naast de moskee waar de imam elke ochtend om 5 uur via de luidsprekers de buurt wekt met zijn onmelodieus gezang. Hij wil dat ik dit huis overneem maar daar heb ik absoluut geen zin in.
Bahir Dar is de hoofdstad van de Amhara Region. Ethiopië is een federale staat bestaande uit zgn. regions die een grote mate van autonomie bezitten. Alleen defensie en buitenlandse zaken worden op nationaal niveau beheerd.
Het project steunt bijna alle sectoren van landbouw, onderwijs, gezondheidszorg, wegen, media, justitie.
Ik vertrek zometeen naar Debre Markos, een provinciale hoofdstad zo’n 300 km ten zuiden van Bahir Dar.
Ik ben heel benieuwd wat het platteland van Ethiopië voorstelt, maar daarover later meer.
Inmiddels zit ik in een hotelkamertje (heel redelijk, alleen flushed de wc niet, maar dat is met een emmer water zo verholpen) in Debre Markos, stadje van niks. In de eerste fase van het project woonde er hier een Engelse collega (die ik nog kende van 25 jaar geleden in Fiji) die met een Chinese vrouw getrouwd was. Helaas heeft noch hun verblijf noch hun huwelijk het verblijf in dit stadje overleeft. Dit zijn geen oorden voor Europese echtgenotes zonder werk.
De tocht van Bahir Dar naar Debre Markos duurde 6 uren over slechte gravel wegen. We reden door een zeer dichtbevolkt gebied wat voor 100% bebouwd is met granen (tef, tarwe, haver en gerst) terwijl de slechtere gronden gebruikt worden voor communal grazing.
Ik ben 3 dagen het veld in geweest met mijn lokale collega’s en ben geschrokken van de armoede en de overbevolking en daardoor het gebrek aan potentiële verbeteringen. Gelukkig komt er in dit gebied geen honger voor, maar de kwaliteit van leven is zeer minimaal. Hopelijk kunnen we daar wat aan doen, al zie ik nog niet goed hoe.
Omdat Bahir Dar geen goede verblijfplaats is voor een echtgenote zonder werk, voorlopig in Ommen om de automatisering van de planning van de Sallandse Thuiszorg in goede banen te leiden.
Voorlopig volgen we dezelfde regeling als in Laos ik ga elke 10 weken voor 2-3 weken naar Ommen. Zo lang het niet duidelijk is of Nynke hier werk zou kunnen vinden, heeft het weinig zin naar hier te komen. Niet gezellig, en verre van ideaal, maar in het leven moet men vaak compromissen sluiten. Dit is wel mijn laatste ‘longterm’ uitzending. Ik denk niet dat ik na 2 of 4 jaren Ethiopië nog weer zin heb om weer helemaal opnieuw te beginnen.
Ik ben dan een jaar of zestig en begin dan een project in Nederland met standplaats Ommen.

Zoals jullie al uit het stuk van Diederik kunnen lezen, betekent 2003 voor ons ook weer de nodige veranderingen, maar ook 2002 was voor ons een ingrijpend jaar onder andere door de ziekte en het overlijden van mijn moeder. In maart 2001 kreeg mijn moeder een herseninfarct en was sinds die tijd opgenomen eerst in een revalidatiecentrum in Harlingen, en sinds maart dit jaar in een verpleeghuis. Toen ze eenmaal in het verpleeghuis zat, ging haar gezondheid snel achteruit. Op 20 juni is ze overleden. We missen haar heel erg, maar zijn blij dat haar verder lijden bespaard is gebleven. Het is raar te beseffen dat je nu zelf de oudste generatie bent, wij missen nu allebeide onze ouders en onze kinderen hun grootouders. Vooral zo rond deze tijd is het vreemd en mis je dat je ze niet even kan opzoeken of bellen om bijvoorbeeld te vertellen van Diederiks nieuwe baan. Daar was mem juist zo in geïnteresseerd.

2002 was ook het jaar van einde Laos, nou ja project Laos voor Diederik dan. We hebben dat afgesloten met een vakantie in Australië. Beide er even helemaal uit en goed om de nieuwe fase in ons leven op neutraal terrein te beginnen. Het was heerlijk, we hebben ervan genoten, maar hebben toch besloten om onze oude dag daar niet door te brengen. Dat doen we toch maar wat dichter bij de kinderen.
Met de kinderen gaat het goed. Maaike studeert nog steeds psychologie in Groningen en is inmiddels begonnen met het behandelen van haar eerste cliënt. (Patiënt mag je niet meer zeggen, geldt ook voor de Thuiszorg). Heeft nog steeds hetzelfde vriendje Hinko: hij studeert alpha-informatica.
Femke zit in haar laatste jaar Communicatie in Zwolle, gaat binnenkort op stage en hoopt haar diploma deze zomer op te kunnen halen: een voorbeeldige student! Na het afronden van haar HBO-diploma gaat ze in september ook naar Groningen om waarschijnlijk engels te gaan studeren. En intussen is haar vriend Ronald ook naar Groningen vertrokken en doet net zoals Hinko alpha-informatica. Dus na de zomer zit ons kroost met aanhang allemaal in Groningen.

Ikzelf werk al weer ruim vier jaar bij de Thuiszorg, en vind het nog steeds erg leuk. Ik hoop binnenkort officieel benoemd te worden tot Staffunctionaris Zorg en Automatisering, een functie die ik in feite al een poos vervul, maar door een fusie en andere thuiszorg-perikelen nog steeds niet officieel gemaakt. Het houdt in dat ik moet zorgen dat de gegevens optimaal in de database ‘Zorg op niveau’ worden ingevoerd, zowel met betrekking tot de daadwerkelijke gegevensinvoer als ook met betrekking tot (het aanpassen van) de procedures/protocollen en het beleid erachter. Ik heb dus met heel veel stappen van de ‘zorgketen’ te maken en dat maakt het allemaal heel boeiend. Een dergelijke functie zit er in Ethiopie voorlopig niet in, maar wie weet zijn daar straks toch nog wel mogelijkheden. Voorlopig blijf ik dus hier, en wie in de buurt is van of Ommen of Bahir Dar, jullie zijn van harte welkom.

Wij hopen dat jullie een goed en vooral gezond nieuw jaar tegemoet gaan.

“Koester wat waardevol is in het leven. Niet alle dagen zijn gelijk. Geniet van vriendschap en van het samenzijn. Zie alles in het goede licht’

Diederik en Nynke